Ulotność życia

Chwile przychodzą i mijają. Czasami udaje się je zatrzymać, rzadko zapamietać, nigdy prawie przeżyć znowu. Róbmy wszystko aby " nigdy " było nieprawdziwe.

In Favn We Trust

W deszczu i sniegu

Lód i woda, a pomiędzy nimi słońce na niebie, rozjaśnia mrok uwielbiany przez cienie, wątpliwości i mylne drogi

Słońce zawsze obecne

Zawsze jest, nawet gdy ukryte, pędzi wraz z galaktykami przez nieboskłon. Zawsze gotowe wysłuchać, oświecić, przyjrzeć się naszym sprawom.

Powierzajmy mu nawet ciemne, ono je wszystkie oświetli, nakarmi się nimi, przepali.

słońce wszechmogące i wszechobecne

Zawsze

Zawsze jest ktoś kto nieskończoną cierpliwością dorównuje wodzie, rzeźbiącej skały. Czas go prowadzi, woda niesie, tęcza wskazuje kierunek.

Martwy żywy język

Jest w łacinie urok i siła wieków. To tylko słowa, język dawnych handlarzy nierogacizną znad bagnistej rzeki Tyber. A jednak...dziwna energia płynie w niej, matce zachodniej cywilizacji. Niech poniższe słowa zachęcą wszystkich którzy magiję zgłębić pragną do wytrwałego wysiłku, cięzkiej a pokornej pracy i uzbroją ich w cierpliwośc. Pamietać też należy o tym że każdy z nas, trybikiem tylko, wielkiej machiny wszechświata. Małym, jednym z miriada, nieskończenie potrzebnym jako wszystko co jest.

Vita brevis, ars longa, occasio praeceps, experimentum periculosum, iudicium difficile

 

 

Życie krótkie, sztuka długa, okazja ulotna, doświadczenie niebezpieczne, sąd niełatwy

 

Natura

Spośród odynowych córek , najwaleczniejsza był Eyevinde, niebiańska błyskawica. Nie było bitwy której nie oglądałyby jej lodowe oczy, nie było wojownika którego duszy by nie wyrwała z serca, jeśli tego zapragnęła. Pewnego dnia wolą bogów zakochała się w pięknym rycerzy Skjaldungu. Uczucie tak silnym się stało że gotowa była wiele uczynić, by z nim na zawsze pozostać. Odyn, ojciec nieba i ziemi zgodził się na to, pod jednym wszakże warunkiem – póki z synem ziemi mieszka nie jest nieśmiertelną. Eyevinde przystała i na to. I tak walkiria i konung żyli szczęśliwie lat nie bacząc upływu.

Pewnego ranka , gdy Skjaldung wyszedł na pierwsze jesienne polowanie, Eyevinde po raz pierwszy od lat wielu spojrzała w zwierciadło, kto jej go podsunął, kto podszepnął myśl zgubną … milczmy o tym, co znamy. Od dnia tego walkiria codziennie zerkała na taflę okrutną i coraz ciemniej jarzyły się w świetle ogniska jej oczy. Skajldung spał pod wilczymi skórami, ogień dopalał się na kominie a oczy odynowej córy błądziły po srebrnym lustrze, srebrnym nożu, i srebrnych nitkach pierwszej siwizny na mężowych skroniach.

Rankiem, gdy czerwień liści oszroniła wrota Asgardu , przed Odynem stanęła Eyewinde, tak piękna i młoda jakby tysiąc gwiazd spłynęło do stóp Ojca bogów. Czerwień liści i czerwień krwi kapiącej z ust Skajldunga, którego glowę Eyewinde rzuciła bogom na zabawę, pięknym wydały się obrazem.

Gdyż krew to życie, a życie jest wolą bogów.